In Filippijnse films, is het heel gebruikelijk om te zien politieagenten reageren op een van de criminaliteit op een relatief zeer late timing. Hoewel het soms lijkt al misselijk en grappig, het voegt smaak aan het verhaal als de geesten beroert kijkers emoties en kritiek. Het geeft karakter aan het stereotype van de films Pinoy cultuur.

Maar in het echte leven, het is iets. Niet alleen omdat het naar verwachting alleen in films, maar ook omdat het leven kosten. Vooral als deze autoriteiten zijn meer dan te laat reageren op een incident, omdat ze daadwerkelijk aanwezig zijn eerder op het toneel - veel eerder dan de slachtoffers zelf.

Op de schitterende dag van 23-11-2009, zoveel mensen, onder wie vrouwen, burgers, onschuldige burgers en de media mannen omdat de overheid zowel te vroeg en te laat op het toneel. De moord was zo brutaal dat hij de aandacht trok uit de hele wereld. Op die dag, ons land de Filippijnen, werd een van de meest (of tweede als andere middelen zeggen) gevaarlijkste plaats ter wereld voor journalisten.

De meest recente schatting van het totale aantal slachtoffers is nu 64 waarvan meer dan de helft van zijn journalisten. Dit type slachting is niet nieuw voor ons, maar deze is groot, de grootste in de wereld eigenlijk. Het heeft een record dat niet iedereen zou trots op. Het liet een deuk op de reputatie van het land die niet terug kon worden rechtgetrokken door iedereen. Het linker pijn en angst om de harten van elke considerate Filippijnse die niet weg kon worden afgeveegd met suiker bedekt met een laagje toespraken en blijken van medeleven. Genoeg is genoeg. Laten we onze stem luider.